ΔΡΟΜΟΣ ΙΚΤΕΟ

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Μία άλλη άποψη για την απόφαση του ΣτΕ για τη διακοπή της εισαγωγής διακριθέντων αθλητών σε σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ...Γράφει ο ΑΡΗΣ ΓΙΑΡΑΣ!

Γράφει ο ΑΡΗΣ ΓΙΑΡΑΣ
Λίγες μέρες μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) που αφορά τη διακοπή της εισαγωγής διακριθέντων αθλητών σε σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας μας, πολλές ήταν οι αντιδράσεις αθλητών, σωματείων και ανθρώπων του ‘’χώρου’’ και όλες ήταν εναντίον σε αυτή την απόφαση και μάλιστα κατηγορηματικές. Διαβάζοντας λοιπόν αναλυτικά την τελεσίδικη αυτή απόφαση και όλες αυτές τις απόψεις του κόσμου, όντας φοιτητής στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών (όπου υπάρχει και η μεγαλύτερη ένταση για το θέμα, σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες σχολές) βρέθηκα στη θέση να θέλω να εκφέρω μια διαφορετική γνώμη για το θέμα κι ευχαριστώ το STALA NEWS που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία.

Αρχικά, ειπώθηκε η άποψη πως η απόφαση του ΣτΕ αποτελεί ισχυρό χτύπημα στον ελληνικό αθλητισμό καθώς αυτό ήταν και το μοναδικό προνόμιο που είχε απομείνει ως κίνητρο για έναν αθλητή ή αθλήτρια προκειμένου να συνεχίσει στον πρωταθλητισμό.Έχοντας υπάρξει αθλητής όπως και πολύς άλλος κόσμος, είναι αστείο να πιστεύει κάποιος πως το κίνητρο του αθλητή που κάνει πρωταθλητισμό είναι να περάσει σε μια σχολή.Όταν κάποιος φτάνει σε επίπεδο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ (το τονίζω γιατί έχει διαφορά απ’ τον αθλητισμό αναψυχής και τα χόμπι) θυσιάζει τόσα πολλά πράγματα ώστε να βελτιώσει την απόδοση του, από τα οποία το διάβασμα και η παρακολούθηση σχολικών μαθημάτων είναι μέρος αυτών, διότι (δυστυχώς) η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι λίγο περίεργο κεφάλαιο το οποίο χωρίς να μακρηγορώ ‘’τρώει’’ από τους έφηβους ΠΟΛΥ ΧΡΟΝΟ.Γι’αυτό το λόγο όσο κάποιος αθλητής ανεβαίνει επίπεδο και ανεβαίνουν (δικαίως) και οι απαιτήσεις του και οι στόχοι του για επιτυχία, πλησιάζοντας το όνειρό του, δηλαδή να κάνει το άθλημα του επάγγελμα, τότε πέφτουν οι απαιτήσεις του όσον αφορά την εκπαίδευση.Πολλές φορές αυτό είναι και το μυστικό της επιτυχίας, διότι αφιερώενει όλο του το είναι στο όνειρό του, το οποίο μπορεί να του αποφέρει τα 10πλάσια χρήματα όσο και ευτυχία σε σχέση με αυτά που θα του απέφερε μια σχολή.ΟΜΩΣ!Το να περάσει σε μια σχολή κάποιος αθλητής καθαρά και μόνο από μια αθλητική διάκριση ίσως τελικά να είναι όντως αναξιοκρατικό.
Αρχικά, σχεδόν το 50% των παιδιών από 10 ετών έως την εφηβική τους ηλικία έχουν όνειρο να γίνουν επαγγελματίες αθλητές αλλά παρατάνε το άθλημά τους για να διαβάσουν ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις πανελλήνιες εξετάσεις.Επιπλέον πολλά παιδιά διαπρέπουν σε τομείς όπως είναι οι τέχνες ή οι ξένες γλώσσες και στη συνέχεια τα παρατάνε για τον ίδιο λόγο.Όμως γι αυτούς δεν υπάρχει κάποια διάκριση ώστε να εισέλθουν σε κάποιο πανεπιστήμιο.Επομένως οι αθλητές...ΝΑΙ είχαν περισσότερα προνόμια από άλλους.Και σε αυτό το σημείο στο οποίο πολύς κόσμος θα είναι αντίθετος με την άποψη μου, θέλω να μοιραστώ την εμπειρία μου από το πανεπιστήμιο του Πόρτο (Πορτογαλία) που φοίτησα πριν λίγους μήνες, στο οποίο είχα συμφοιτητές που έπαιζαν στην ομάδα της Porto fc , της Boavista fc , και Πανπορτογαλικούς αθλητές στίβου οι οποίοι είχαν εισαχθεί με τα ίδια κριτήρια με τους υπόλοιπους, δεν έχαναν προπόνηση και σαν φοιτητές είχαν ακριβώς την ίδια μεταχείρηση.
Το πιο βασικό θέμα λοιπόν που θέλω να τονίσω και ήταν και το κίνητρο μου να γράψω αυτό το άρθρο είναι πως πολλοί αθλητές των εθνικών μας ομάδων ή ‘’ισχυρών’’ σωματείων χρήζουν κάποιες φορές ειδικής μεταχείρησης από τον κόσμο, καθώς και από εργοδότες λόγω του ονόματός τους.Κάτι που είναι παγκοσμίως γνωστό ως brandname.Έχοντας παραδείγματα όπως ο τεράστιος (ποδοσφαιρικά) Diego Maradona αλλά και άλλοι οι οποίοι προωθήθηκαν υπερβολικά στην προπονητική και δεν τα κατάφεραν, θέλω να τονίσω κάτι. Δεν υπάρχει πουθενά νόμος που να λέει πως ‘’ο καλός αθλητής θα γίνει και καλός προπονητής’’, άσχετα που κάποιες φορές προφανώς και ισχύει.
Κλείνοντας, μια συμβουλή που θέλω να δώσω σε όλο τον κόσμο είναι να βλέπουν τα θέματα που παρουσιάζονται στο προσκήνιο απ’όλες τις πλευρές και όχι απ την πλευρά που βολεύει τον καθένα μας.Τέτοιες αποφάσεις δεν είναι καταστροφικές για τον αθλητισμό στη χώρα.Καταστροφικές είναι οι αθλητικές εγκαταστάσεις που υπάρχουν στη χώρα και αρκετοί τοξικοί άνθρωποι που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Γι’ αυτές όμως δεν επαναστατούν πολλοί, διότι οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια βρίσκονται γενικώς σε λήθαργο. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα (που όμως ‘’θα έσκαγα’’ αν δεν το είχα αναφέρει). Τέλος, η κριτική σκέψη και η αγάπη για το χώρο του αθλητισμού είναι που θα ανεβάσουν το κίνητρο των παιδιών να γίνουν αθλητές και όχι μια ‘’αθλητική’’ εισαγωγή τους σε κάποια σχολή.


Με πλήρης ανιδιοτέλεια και ως μόνο σκοπό
την προώθηση του υγιούς αθλητισμού.

ΑΡΗΣ ΓΙΑΡΑΣ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου